A study about the limits of human boredom and unwillingness to do anything remotely interesting, or how i stopped worrying and fell in love with the couch.

One of these mornings

Είναι κάτι μέρες που ξυπνάς με πονοκέφαλο. Όχι ημικρανία, ούτε εκείνο το άλλο που μόλις κάνεις να κουνήσεις το κεφάλι σου σε χτυπάει κεραυνός εκεί πισω από το μάτι. Αυτό τον πονοκέφαλο που ρουφάει κάθε θέληση για ζωή από μέσα σου. Αυτός που σου θολώνει την όραση, σου σπάει τη διάθεση , αυξάνει την ευαισθησία σου στους ήχους και ορκίζομαι οτι με κάποιο μαγικό τρόπο αυξάνει την επίδραση της βαύτητας.

Κάτι τέτοιες μέρες σε ενοχλεί ο ήλιος αλλα σου τη δίνει και η μουντάδα. Κρυώνεις μέσα στο σπίτι και μόλις βγαίνεις έξω νιώθεις ότι σε ρίξανε σε σούπερ νόβα. Τα αυτία σου βουίζουν, τα μάτια σου καίνε, ο λαιμός σου θυμίζει παρατημένο χωράφι στη Νεβάδα, ακόυς σχεδον το δέρμα σου να γερνάει και το μόνο που θέλεις είναι να γυρίσεις στο κρεβάτι σου να κουλουριαστείς και να περιμένεις. Τον θάνατο ή τον ύπνο. Ότι από τα δύο έρθει πρώτο.

Κάπου εκεί, έρχεται ένα τραγούδι. Τόσο απλό και εύκολο στο άκουσμα. Τόσο απενοχοποιημένα χαρούμενο που σε κάνει να αρχίζεις να σκέφτεσαι πόσες πιθανότητες έχεις να εκραγεί το κεφάλι σου σε μια κόκκινη καρτουνίστικη μπάλα αν σηκώσεις λίγο το ποτενσιόμετρο. Τελικά το κάνεις αργά , σταθερά και αποφασιστικά, σαν να αφοπλίζεις την ποιο απλή βόμβα του κόσμου, βαλμενη απο τον ποιό ηλίθια στερεοτυπικό super villain στην πρωσοπική σου Χολυγουντιανή αποτυχια.

Μ΄ αυτά και μ αυτά μαζέυεις τη δύναμη που έχεις και βρίζοντας τη τύχη σου που δεν σ έκανε καλλιτέχνη ή ποδοσφαιριστή ή κάτι τέτοιο ώστε να μη χρειάζεται να διαβάσεις ποτέ. Διαβάζεις και χάνεις την ροή του χρόνου και αυτό το βάρος στο κεφάλι επιστρέφει. Αλλά επιμένεις και διαβάζεις.

Κάπου εκεί έρχεται ένας φίλος που έχεις να δεις καιρό. Αράζετε μαζί, συζητάτε, το ρίχνεται στη νοσταλγία και συνεχίζετε το διάβασμα. Το πέπλο μπροστά απο τα μάτια δεν έχει φύγει αλλα φαίνεται να μικραίνει. Το βαρος γίνεται μικρότερο λες και το μοιράζεστε. Πάτε και γράφεται και η μικρή επιτυχία του γεγονότος ότι για πρώτη φορά έγραψες βγάζει και τα τελευταία πέπλα και σηκώνει το υπόλοιπο βάρος με την ευκολία του Πύρου Δήμα που σήκωνε τετρακόσια εξηντα δύο κιλα και οχτακώσια γραμμάρια και χαμογέλαγε για τις κάμερες.

Βγαίνετε έξω, μιλάτε, γελάτε, φωνάζετε, τραγουδάτε μεθυσμένοι στο δρόμο. Είστε χαρούμενοι, ανέμελοι, βασιλιάδες ο καθένας του μικρού δικού του κοματιού παραδείσου. Και ας μη τα πας κάλα με τα καθεστώτα , έχει πλάκα να είσαι βασιλιάς. Έστω και στο κεφάλι σου. Γυρνάς σπίτι και κοιμάσαι.

Ξυπνάς με πονοκέφαλο. Φτιάχνεις καφέ ,καπνίζεις απο τα κομένα και ξαναρχίζεις διάβασμα.



3 σχόλια:

Pareisaktos είπε...

αυτά τα εγκεφαλικά ταξιδάκια με φίλους είναι ίσως κάτι σαν σωστές διακοπές στη μέση του κατακαλόκαιρου. οι διακοπές συνοδεύονται από hang over αποτυχίας της αφορμής για επανασύνδεση ή reunion ας πούμε, αλλά μετά νιώθεις έτοιμος έστω και για μερικά δευτερόλεπτα να χαμογελάσεις στις κάμερες και να διηγηθείς ζωντανά χαρούμενος την πιο πρόσφατη αποτυχία!

Tsitsimpyras είπε...

Ένα από αυτά τα πρωινά, φίλοι μου. Ένα από αυτά τα πρωινά είναι και τούτο. Ένα πρωινό που δεν ξέρεις τι σε ενοχλεί και τι σου φταίει....
Κάποτε είχα ένα γνωστό, τελευταία φορά τον είδα πριν 2-3 χρόνια. Ο τύπος, ήταν πολύ περίεργος φίλοι μου. Μέσα στην ψωλοβροντίαση του, τη βλακεία του, την αφέλεια του αν θέλετε (νόμιζε πως) ήταν ένας ποιητής της ζωής. Ένας σύγχρονος επαναστάτης. Ο άνθρωπος που τη σιωπή του, έπρεπε να φοβάσαι. Μιλάω για αυτή την εκκωφαντική σιωπή που χαρακτηρίζει τέτοιους ανθρώπους. Αυτός ο ένας ο μοναδικός ο ακατανόητος....
Αυτός αποφάσισε να εκδικηθεί την κοινωνία για όσα δεινά τον είχαν βρει τον δύσμοιρο. Έβαλε το μυαλό του σε ένα μιξερ και τον πολτό που προέκυψε τον φόρτωσε σε ένα αεροπλάνο. Με αυτό μας ψεκάζει καθημερινά (όπως θα έλεγε και ο Λιακόπουλος). Τουλάχιστον αυτή είναι και η πιο λογική εξήγηση που μπορώ να δώσω για τις τάσεις των συγγενών, φίλων, γνωστών μου τη σήμερον ημέρα.
Κάτι πρωινά σαν και αυτό, σκέφτομαι τέτοια πράγματα...
Και δεν ξέρω τι με ενοχλεί περισσότερο...
Είναι μήπως οι επιδράσεις αυτού του ζωμού με τον οποίο μας ψέκασε το αρχιδί;
Επιδράσεις τις οποίες κάποιος θα χαρακτήριζε ως emo-κατάθλιπτικές. Η αναζήτηση του μεγάλου "Γιατί" σε συσκευασία κουτιού της Πανδώρας.
Ξάφνου μια συζήτηση ακούγεται στο μυαλό μου. Μια φιλοσοφική (ή ακόμα χειρότερα πολιτική) συζήτηση του κώλου...
Μια ακατάσχετη μπουρδολογία την πιο ακατάλληλη στιγμή...
Μα εδώ ήρθαμε για να διασκεδάσουμε...
Και μέσα από αυτές τις μπερδεμένες σκέψεις ακόμα να βρω τι με ενοχλεί σε κάτι πρωινά σαν και τούτο...
Είναι οι μπουρδολογίες;
Είναι η λανθασμένη ημερομηνία;
Ή μήπως η συνηδειτοποίηση ότι δεν είναι πρωί αλλά μεσημέρι;

Πάω να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ μαζί με το Har...

Miranda είπε...

Lovin' it :)

Δημοσίευση σχολίου